Gesloten jeugdzorg wordt afgebouwd als beleid, maar niet in de levens van wie erdoor zijn beschadigd. Erkenning en excuses zijn pas geloofwaardig als ook de blijvende schade wordt erkend en verantwoordelijkheid voor herstel wordt genomen, schrijft Hannah Hollestelle.
De afgelopen jaren is veel gezegd over misstanden in de gesloten jeugdzorg. Er kwamen onderzoeken, politieke toezeggingen en een groeiende roep om erkenning van wat jongeren op afdelingen als ZIKOS is aangedaan. Maar erkenning van misstanden is nog geen erkenning van schade. Het eerste gaat over wat er gebeurde; het tweede over wat dat met mensenlevens deed.
Wie werkelijk erkent wat er is gebeurd, moet ook erkennen wat het jongeren heeft gekost
Dat onderscheid is beslissend. Wie werkelijk erkent wat er is gebeurd, moet ook erkennen wat het jongeren heeft gekost, tijdens hun plaatsing én in de jaren daarna. Uit Eenzaam gesloten van Jason Bhugwandass en de visie Oprecht & Doorleefd komt een consistent beeld naar voren: veel jongeren hielden aan hun verblijf trauma, wantrouwen en een beschadigd gevoel van veiligheid over (Bhugwandass, 2024; Schaafsma et al., 2026). Het vervolg daarop is minstens zo belangrijk. Niet alleen: wat ging er mis? Maar ook: wat blijft er over als de deuren eenmaal dicht zijn?
Lees verder via socialevraagstukken.nl