Meerdere schrijvers of columnisten uit minderheidsgroepen stoppen met hun werk voor dagbladen. De journalistiek blijkt nog altijd gebouwd rond een witte, seculiere middenklassennorm. Wat daarvan afwijkt, wordt getolereerd zolang het niet te veel schuurt, constateert Sahar Noor.
‘Een mening hebben in een vreemde wereld is een essentiële factor in assimilatie’, zei filosoof en intellectueel denker Hannah Arendt. Het hebben van een mening is geen luxe. Voor minderheidsgroepen is het soms letterlijk een poging om gehoord te worden in een wereld waarin hun bestaan vaak als ongewenst wordt gezien. Daarom zijn onafhankelijke schrijvers en columnisten uit minderheidsgroepen geen symbolisch extraatje, maar een democratisch fundament. Deze stemmen brengen perspectieven van binnenuit. Verhalen die de dominante norm uitdagen, leggen discriminerende mechanismes en dubbele maten bloot en belichten ervaringen die ongemakkelijk kunnen zijn, maar die essentieel zijn om werkelijk inclusief en gelijkwaardig te kunnen zijn als samenleving.
Juist daarom is het zorgwekkend dat steeds meer columnisten met een migratieachtergrond hun pen moeten neerleggen. Niet omdat ze niets meer te zeggen hebben, maar omdat het institutionele klimaat in de media hun het zwijgen oplegt, zij het subtiel of expliciet.
Lees verder via socialevraagstukken.nl
Hans Boutellier: ‘Hoe kunnen we samenleven met verschillen?’
Raad van State ziet mogelijkheden voor wet tegen verheerlijking terrorisme, maar eist eerst duidelijkere afbakening
Bezorgde burgers? Hoe rechts-extremisme structureel aanwezig is bij anti-azc-protestbeweging Defend Netherlands
