Huisvesting: waarom is een voorrangsverbod voor statushouders discriminerend?

Volgens een advies van de Raad van State is het verbod op voorrang voor statushouders bij sociale huur in strijd met het gelijkheidsbeginsel van artikel 1 van de Grondwet. Het College voor de Rechten van de mens kwam eerder dit jaar tot dezelfde conclusie. Hoe zit dat? Het College licht toe.

Hoe werkt sociale huur?
Het recht op behoorlijke huisvesting is een fundamenteel mensenrecht. Een eigen (t)huis is een basisvoorwaarde voor een menswaardig bestaan. Voor wie niet op eigen kracht op de markt aan een woning kan komen, bestaat er in Nederland sociale woningbouw, met betaalbare huur voor lagere inkomens. Dit is wettelijk gereguleerd. Er zijn in Nederland zo’n 2,2 miljoen sociale huurwoningen. Wie onder een vastgestelde inkomensgrens zit, kan zich hiervoor inschrijven. Door het tekort aan woningen zijn er overal wachtlijsten. De gemiddelde wachttijd verschilt per gemeente. Er zijn gemeenten met een wachttijd van 1 tot 2 jaar, andere gemeenten hebben zo’n groot tekort dat de wachttijd meer dan twaalf jaar is.

Wanneer krijg je voorrang op een sociale huurwoning?
Maar: soms kunnen woningzoekenden echt niet wachten. Bijvoorbeeld als je door brand of waterschade geen huis meer hebt. Of als je gevaar loopt door geweld in de privésfeer, of tijdelijk in een vorm van opvang woont waar je niet langer kunt blijven. Dat kan een GGZ-instelling zijn, maar ook asielopvang. De Huisvestingswet 2014 bepaalt dat je via de gemeente voorrang kan krijgen op de reguliere wachtlijst voor een sociale huurwoning als een behoefte aan een woning ‘dringend noodzakelijk’ is. Voorrang voor ‘urgent’ woningzoekenden betekent altijd dat regulier woningzoekenden nog iets langer moeten wachten.

Lees verder via sociaalweb.nl