Wijkagenten en leraren zijn eenzaam bij aanpak radicalisering

Stel je voor: je bent wijkagent en je hebt gehoord dat een meisje – dat jij kent – misschien wil uitreizen naar oorlogsgebied. Je maakt je zorgen, doet onderzoek en je gaat in gesprek. Keer op keer bespreek je samen haar plannen, maar je dringt niet tot het meisje door. “Handelingsverlegen”, noemen we dat. Hoe ga je daar mee om? Speciaal rapporteur extremisme Naïma Azough had het in haar onlangs verschenen rapport over “professionele eenzaamheid”. Maar hoe ziet dat er precies uit? En wat hebben professionals nodig om hun werk te kunnen doen? Veel pedagogische professionals, zoals leerkrachten, jongerenwerkers, (wijk)agenten en hulpverleners, volgen trainingen om handelingsvaardiger te worden in hun aanpak van radicalisering. Ik sprak met dertien deelnemers van de training Omgaan met Extreme Idealen [OMEI], gegeven door de Expertise-unit Sociale Stabiliteit van het ministerie SZW. De deelnemers lopen in de praktijk, tot hun eigen ongenoegen, regelmatig vast. Zij ervaren dilemma’s bij het omgaan met extreme uitingen van jongeren.